Czytaj Słowo
Dz 17,22-31 – Paweł w Atenach
Otwórz Biblię i przeczytaj Dz 17,22-31 – Paweł w Atenach
Jedna Ewangelia – różne drzwi
Treść Ewangelii nigdy się nie zmienia. Paweł napisał, że nawet gdyby on sam albo anioł z nieba głosił inną ewangelię niż ta, którą im głosił, niech będzie przeklęty (Gal 1,8). A jednak, czytając Dzieje Apostolskie, widzimy, że apostołowie nie zawsze zaczynali od tego samego zdania. Paweł wyjaśnia dlaczego: stał się wszystkim dla wszystkich, aby w jakikolwiek sposób niektórych zbawić (1 Kor 9,22).
Przesłanie pozostaje takie samo; zmienia się punkt wejścia – zależnie od tego, co słuchacz już wie. W Dziejach Apostolskich widzimy trzy wzorce.
1. Do tych, którzy znali Pisma
Przykłady: Piotr w dniu Zielonych Świąt (Dz 2,14-41) i w portyku Salomona (Dz 3,12-26); Paweł w Antiochii Pizydyjskiej (Dz 13,16-41) i w Tesalonice (Dz 17,2-3).
Żydzi znali Prawo i Proroków, więc apostołowie zaczynali właśnie tam:
- Pisma i obietnice – Piotr ogłosił, że to, co się dzieje, jest tym, co zapowiedział prorok Joel (Dz 2,16).
- Jezus jest obiecanym Mesjaszem – Paweł na podstawie Pism wyjaśniał i dowodził, że Chrystus musiał cierpieć i zmartwychwstać i że tym Chrystusem jest Jezus (Dz 17,2-3).
- Grzech nazwany wprost – Piotr powiedział słuchaczom, że to oni rękami bezbożnych ukrzyżowali i zabili Jezusa (Dz 2,23) i że zaparli się Świętego i Sprawiedliwego (Dz 3,14).
- Bóg Go wskrzesił – a apostołowie są tego świadkami (Dz 2,32).
- Wezwanie – „Pokutujcie i niech każdy z was przyjmie chrzest w imię Jezusa Chrystusa na przebaczenie grzechów, a otrzymacie dar Ducha Świętego” (Dz 2,38).
- Powrót – Bóg pośle Jezusa Chrystusa, którego niebo musi przyjąć aż do czasów odnowienia wszystkiego (Dz 3,20-21).
2. Do tych, którzy nie znali Pism
Przykłady: Listra (Dz 14,15-17) i Ateny (Dz 17,22-31).
Cytowanie proroków nic by poganom nie mówiło, więc Paweł zaczynał od tego, co mogli zobaczyć:
- Bóg Stwórca – Bóg, który stworzył świat i wszystko, co w nim jest; w Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy (Dz 17,24.28). W Listrze mówił o żywym Bogu, który stworzył niebo i ziemię i dawał deszcz z nieba oraz urodzajne pory roku (Dz 14,15-17).
- Most od tego, co już mieli – w Atenach zaczął od ich ołtarza z napisem „NIEZNANEMU BOGU” (Dz 17,23).
- Grzech nazwany – bałwochwalstwo i czasy niewiedzy (Dz 17,29-30).
- Nakaz pokuty – Bóg „teraz nakazuje wszystkim ludziom wszędzie, aby pokutowali” (Dz 17,30).
- Sąd i zmartwychwstanie – Bóg „wyznaczył dzień, w którym będzie sprawiedliwie sądził świat przez męża, którego ustanowił, dając wszystkim wiarygodne świadectwo przez wskrzeszenie go z martwych” (Dz 17,31).
Nawet bez cytowania Pisma każde zdanie było prawdą biblijną – a kazanie i tak zakończyło się Jezusem wzbudzonym z martwych.
3. Do poszukujących
Przykłady: etiopski dworzanin (Dz 8,26-39) i Korneliusz (Dz 10,34-48).
Ci ludzie już szukali Boga, więc apostołowie zaczynali od tego, co mieli przed sobą:
- Od tego, co już czytali albo o czym słyszeli – Filip otworzył usta i, zaczynając od tego właśnie fragmentu Pisma, głosił Etiopczykowi Jezusa (Dz 8,35) – a był to Izajasz 53. Piotr zaczął od tego, co Korneliusz słyszał o życiu Jezusa (Dz 10,37-38).
- Krzyż i zmartwychwstanie – zabili Go, zawiesiwszy na drzewie, ale Bóg wskrzesił Go trzeciego dnia (Dz 10,39-40).
- Przebaczenie dla każdego, kto wierzy – każdy, kto w Niego wierzy, otrzymuje przez Jego imię przebaczenie grzechów (Dz 10,43).
- Duch i chrzest – Duch Święty zstąpił na dom Korneliusza i zostali ochrzczeni (Dz 10,44-48); Etiopczyk, widząc wodę, zapytał, co przeszkadza, aby został ochrzczony (Dz 8,36).
Kazania w Dziejach Apostolskich a sześć kroków
| Kazanie | 1 Grzech | 2 Jezus | 3 Krzyż i zmartwychwstanie | 4 Pokuta | 5 Woda i Duch | 6 Powrót i sąd |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Piotr, Dz 2 | 2,23.36-37 | 2,22.36 | 2,23-32 | 2,38 | 2,38-41 | 2,20-21.34-35 |
| Piotr, Dz 3 | 3,13-15 | 3,14.22 | 3,15.18 | 3,19 | – | 3,20-21 |
| Piotr, Dz 10 | 10,43 | 10,36-38 | 10,39-41 | 10,43; 11,18 | 10,44-48 | 10,42 |
| Paweł, Dz 13 | 13,38-39 | 13,23.38-39 | 13,28-37 | 13,24 | 13,24 | 13,40-41 |
| Paweł, Dz 17 | 17,29-30 | 17,31 | 17,31 | 17,30 | – | 17,31 |
Co było zawsze takie samo
- Centrum zawsze stanowił Jezus ukrzyżowany i zmartwychwstały – Paweł postanowił nie znać wśród Koryntian niczego poza Jezusem Chrystusem, i to ukrzyżowanym (1 Kor 2,2).
- Zawsze było wezwanie do odpowiedzi – pokuta wobec Boga i wiara w naszego Pana Jezusa Chrystusa (Dz 20,21); a w praktyce chrzest i Duch Święty (Dz 2,38; 19,1-6).
- Opierali się na Słowie Bożym – nawet w Atenach każde stwierdzenie było prawdą Pisma.
- Zaczynali tam, gdzie był słuchacz – ale nie zatrzymywali się, dopóki nie doszli do Jezusa.
- Głosili w mocy Ducha Świętego – Paweł pisze, że jego mowa i głoszenie nie opierały się na przekonujących słowach ludzkiej mądrości, lecz na okazaniu Ducha i mocy (1 Kor 2,4; zob. Dz 4,29-31).
Jak z tego korzystać
Nasze sześć kroków to pełna treść Ewangelii w kolejności nauczania – w tej samej kolejności co w Liście do Rzymian (grzech, usprawiedliwienie, krzyż, nowe życie, Duch, nadzieja chwały). W prawdziwej rozmowie możesz wejść innymi drzwiami:
- z kimś, kto zna Biblię – przez proroctwa o Jezusie;
- z kimś, kto nie zna Boga – przez Stwórcę, sumienie i dzień sądu;
- z osobą poszukującą – przez to, co już czyta albo o co pyta.
Bez względu na to, którymi drzwiami wejdziesz, zadbaj o to, by w końcu wybrzmiało wszystkich sześć kroków.
Sprawdź się
Przećwicz
Wybierz punkt wyjścia dla każdej z tych osób i zapisz dwa pierwsze zdania, które byś powiedział: (1) osoba chodząca do kościoła, która zna historie biblijne; (2) sąsiad, który nie wierzy w Boga; (3) kolega z pracy, który zaczął czytać Ewangelię Jana.
Wskazówki
- Z kimś, kto zna Biblię – zacznij od Pisma i proroctw o Jezusie.
- Z kimś, kto nie zna Boga – zacznij od Stwórcy, sumienia i dnia sądu.
- Z osobą poszukującą – zacznij od tego, co już czyta albo o co pyta.
- W każdym przypadku zaplanuj, jak dojdziesz do wszystkich sześciu kroków.
✓ Zapisano na tym urządzeniu