Krok 4: Pokuta (opamiętanie)

Bóg wzywa do pokuty

Po krzyżu i zmartwychwstaniu Ewangelia domaga się odpowiedzi. Jezus rozpoczął swoje nauczanie od słów: „Wypełnił się czas i przybliżyło się królestwo Boże. Pokutujcie i wierzcie w ewangelię” (Mk 1,15). Po swoim zmartwychwstaniu powiedział, że „w jego imieniu ma być głoszona pokuta i przebaczenie grzechów wśród wszystkich narodów” (Łk 24,47).

To nie jest propozycja. Bóg „teraz nakazuje wszystkim ludziom wszędzie, aby pokutowali” (Dz 17,30). Jezus powiedział: „Jeśli nie będziecie pokutować, wszyscy tak samo zginiecie” (Łk 13,3).

Czym jest pokuta?

Nowotestamentowe słowo oznaczające pokutę to przemiana myślenia, która prowadzi do zmiany kierunku. To zawrócenie:

• Od grzechu – „Niech bezbożny porzuci swoją drogę, a człowiek nieprawy swoje myśli” (Iz 55,7).
• Do Boga – „Pokutujcie więc i nawróćcie się, aby były zgładzone wasze grzechy” (Dz 3,19). Tesaloniczanie „nawrócili się od bożków do Boga, aby służyć Bogu żywemu i prawdziwemu” (1 Tes 1,9).
• Z wiarą w Jezusa – „Pokutujcie i wierzcie w ewangelię” (Mk 1,15).

Pokuta to coś więcej niż żal. „Smutek bowiem, który jest według Boga, sprawia pokutę ku zbawieniu… a smutek świata sprawia śmierć” (2 Kor 7,10). Judasz odczuwał wyrzuty sumienia; Piotr się opamiętał i wrócił do Pana.

Owoc pokuty

Prawdziwą pokutę widać w życiu. Jan Chrzciciel mówił: „Wydawajcie więc owoc godny pokuty” (Mt 3,8). Paweł zwiastował, aby ludzie „pokutowali i nawrócili się do Boga, spełniając uczynki godne pokuty” (Dz 26,20). Zacheusz po spotkaniu z Jezusem oddał połowę swojego majątku ubogim, a to, co komuś zabrał, zwrócił w czwórnasób (Łk 19,8).

Boże przyjęcie

Historia syna marnotrawnego (Łk 15,11-24) pokazuje serce Boga. Syn „opamiętał się” i powiedział: „Wstanę i pójdę do ojca mego”. A „gdy był jeszcze daleko, ujrzał go ojciec jego i użalił się, a podbiegłszy, rzucił mu się na szyję i pocałował go”. W niebie jest radość z jednego grzesznika, który się opamięta (Łk 15,7.10).

Jak to powiedzieć

„Jezus powiedział: »Pokutujcie i wierzcie w ewangelię«. Pokuta oznacza odwrócenie się od grzechu i zwrócenie się do Boga. Dzieje Apostolskie 3,19 obiecują, że kiedy się opamiętamy, nasze grzechy zostaną zgładzone. Czy chcesz dzisiaj zwrócić się do Boga?”

Po pokucie Słowo mówi o kolejnym kroku: o narodzeniu się z wody i z Ducha.